O autorach. Werner Delwig

Nazywam się Werner, zajmuję się historią architektury — wykładam i piszę, głównie o basenie Morza Śródziemnego.

Grecja zaczęła się dla mnie jeszcze na studiach, tyle że zaocznie: rysunki, obmiary, rekonstrukcje na papierze. Kiedy w końcu przyjechałem — w 2014 roku, już po obronie doktoratu — przez pierwsze dwa dni po prostu chodziłem i milczałem. Co innego wiedzieć, jak jest zbudowany porządek dorycki, a co innego stać w środku i to czuć.

Vladislava i Julię poznałem w Mistrze — to opuszczone bizantyjskie miasto w górach Peloponezu, większość turystów tam nie dociera. Badałem rzeźbienia na jednym z kościołów, próbowałem ustalić, czy to robota mistrzów z Konstantynopola, czy miejscowych. Podeszli z pytaniem o datowanie, zaczęła się rozmowa. Pod tym kościołem staliśmy z dwie godziny, potem poszliśmy oglądać resztę.

Do przewodnika piszę o architekturze — ale nie w tym sensie, żeby wyliczać, co gdzie zbudowano i w którym wieku. Bardziej zależy mi na tym, żeby dać ludziom narzędzie do samodzielnego patrzenia. Na przykład: jeśli widzicie, że kolumny są lekko pochylone do środka — to nie błąd budowniczych, to celowy zabieg i ma swoją historię. Albo: dlaczego jedna świątynia ma trzy nawy, a inna jedną, i co to mówi o czasie i o fundatorze.

Szczególnie interesują mnie miejsca, gdzie kilka epok leży dosłownie jedna na drugiej — antyczny fundament, nad nim wczesnobizantyjski mur, obok osmańska fontanna. W Grecji takich miejsc jest mnóstwo, i jeśli wiedzieć, gdzie patrzeć, to wciąga nie gorzej niż kryminał.

Piszę też o zabytkach drugiego planu — tych, których nie ma w folderach. Nie dlatego, że są lepsze od Partenonu, tylko dlatego, że można do nich podejść blisko, dotknąć, postać w ciszy i pomyśleć.