O autorach. Viktoria Bernhardt

Cześć, jestem Viktoria. Z wykształcenia i z zawodu botanik — zajmuję się florą śródziemnomorską.

Do Grecji pojechałam pierwszy raz w 2017 roku służbowo: miałam grant terenowy na badania endemitów kreteńskich, trzeba było zebrać próbki w kilku wąwozach. Zajęło mi to trzy tygodnie, zebrałam co trzeba — i z jakiegoś powodu kupiłam bilet powrotny dopiero za miesiąc. Od tamtej pory tak już zostało.

Ludzie często pytają, co botanik może znaleźć ciekawego w Grecji. Szczera odpowiedź jest taka, że za dużo, żeby to wytłumaczyć w kilku zdaniach. Sama kreteńska flora to około 130 gatunków endemicznych, nieistniejących nigdzie indziej na świecie. Na stokach Tajgetu rosną storczyki, obok których większość turystów przechodzi obojętnie, bo nie wie, jak wyglądają. Dziki kreteński tymianek pachnie zupełnie inaczej niż ten ze sklepowej półki.

Vladislava i Julię poznałam w 2023 roku w Lefka Ori — to góry na zachodzie Krety. Wspinałam się po rumowisku i liczyłam populację jednego rzadkiego gatunku cebulicy, oni schodzili po nocleg w górskim schronisku. Zatrzymaliśmy się pogadać — najpierw o szlaku, potem o tym, co rośnie dookoła. Okazało się, że mamy podobny sposób patrzenia na miejsce: nie zaliczać, tylko rozgryźć, o co chodzi.

Do przewodnika piszę o przyrodzie — parkach, szlakach, sezonowości. Ale zależy mi przede wszystkim na tym, żeby pokazać, że grecki krajobraz to nie jest tylko ładne tło. Roślinność tutaj to dokument: mówi o glebie, o klimacie, o tym, co z tym miejscem robiono przez wieki. Tam gdzie rosną asfodeliny, coś było kiedyś spalone albo wydeptane. Stuletnia oliwka pamięta inną wieś. To jest ciekawsze, niż się wydaje.

Piszę też o tym, kiedy jechać. Latem Grecja jest piękna, nie ma co dyskutować — ale w kwietniu jest inna. Staram się wtedy wracać, jeśli tylko mogę.