O autorach. Bruno Planck

Jestem Bruno, fotograf. Robię głównie dokumentalną — ludzi, miejsca, to, co zazwyczaj nie trafia na zdjęcia z wakacji.

Do Grecji trafiłem w 2015 roku: redakcja wysłała mnie robić materiał o kryzysie. Uczciwie robiłem o kryzysie — kolejki, pozamykane sklepy, graffiti. A potem przez przypadek wylądowałem w małej wiosce rybackiej na Lesbos, gdzie nie było ani kolejek, ani graffiti, i tak czy owak było co fotografować. Chyba wtedy to się zaczęło.

Od tamtej pory bywam w Grecji regularnie. Nie zawsze z konkretnym zleceniem — czasem po prostu dlatego, że jest bilet i jest pomysł, który chcę sprawdzić.

Vladislava i Julię poznałem w Monemwazji. Przyszedłem tam o czwartej rano — chciałem złapać moment, kiedy mury twierdzy zmieniają kolor o świcie. To trwa może dwadzieścia minut, potem koniec, zwykły kamień. Oni też tam byli, też wcześnie. Pomyślałem, że to dobry znak — ludzie, którzy wstają o czwartej rano dla światła, na ogół wiedzą, po co to robią.

Do przewodnika piszę o tym, jak patrzeć na greckie miejsca — nie w sensie „stańcie tu i naciśnijcie przycisk», ale o porze dnia, o sezonie, o kącie widzenia. Akropol w południe w lipcu i Akropol o zachodzie słońca w listopadzie to są dwa różne miejsca. Staram się wyjaśnić, na czym polega różnica i dlaczego to ważne, nawet jeśli nie macie aparatu.

Piszę też o miejscach, które nie wchodzą w standardowy objazdowy program — nie dlatego, że są lepsze, tylko dlatego, że tam można zrozumieć coś, co w turystycznych centrach już dawno przestało być czytelne. Monemwazja o czwartej rano — dobry przykład.